چرخ خیاطی

دلشان می خواست
چشم مردم را گریان بینند
گاز اشک آور را ول کردند
خنده آور بود...

عمران صلاحی

مادر عیال,چشمش را عمل کرده است.دکتر سپرده که تا یک ماه نباید گریه کند.چون اگر اشکش در بیاید,مثل این است که نمک روی زخم پاشیده.خلاصه,هم سعی دکتر باطل می شود و هم هزینه ی عمل جراحی.توی این هیر و ویر,مادر عیال,برادرش فوت می کند و همه ی بستگان و آشنایان باید طوری رفتار کنند که او از ماجرا بویی نبرد.عیال ما می ماند بر سر دو راهی.هم باید به خانه ی مادرش سر بزند,هم به خانه ی دایی مرحومش.پیش مادر باید خوشحالی کند و بخندد,پیش زن دایی باید غمگین باشد و گریه سر بدهد.به این یکی باید تبریک بگوید و به آن یکی تسلیت.عیال ما با همه ی این مشکلات کنار آمده,حالا تنها مشکل او تغییر ظاهر است.پیش مادر که می رود,باید لباس رنگی و شاد بپوشد,پیش زن دایی اش که می رود باید لباس مشکی تنش کند.ناچار شده دو دست لباس بردارد و دو تا روسری.عرض شود حالا هم عازم خانه ی مادر عیال هستیم و جهت تغییر دکوراسیون,ماشین را مثلا در جای خلوت نگه داشته ایم.

 اینها توضیحاتی بود که به مامور انتظامی دادیم!

 عمران صلاحی-حالا حکایت ماست.

چه زیباست اندیشیدن به تو

نوشتن درباره ی تو

به پشت خوابیدن در زندان و به خا طر آوردن تو

آنچه را که آن روز در آنجا گفتی

نه خود واژه هایت

بلکه عطر دنیای آن روز هایت...

چه زیباست اندیشیدن به تو.

ناظم حکمت

...بعدش به گل گیسو گفته برود کارتون ببیند و او که ازش پرسیده مگر می خواهد کجا برود بهش گفته می خواهد برود توی کمد بابایی بنشیند و یک کم بو بکشد.

کاری که توی خانه ی ما رسم بود و هر وقت که یک کدام از ما دلش برای آن دیگری تنگ می شد می رفت توی کمد اتاق او و چند دقیقه ای توی کمد او همه چیز را بو می کشید و ریه هایش را از عطر تن و لباس آن دیگری پر می کرد...

بهش زنگ زدم و گفتم این آخر بی انصافی است که او بتواند بیاید خانه ی ما و برود توی کمد اتاق هر کدام از ما آن وقت ما این فرصت را نداشته باشیم که پا بشویم برویم خانه اش تا همین کار را بکنیم.

گفت :بیا...هر وخ دلت خاس بیا.

 

کافه پیانو-فرهاد جعفری

تا خرمنت نسوزد

احوال ما ندانی....

نوزاد که بود گریه میکرد.بغلش میکردی.اندازه شانه ات بود.سرش را می گذاشت روی شانه ات.تنش روی سینه ات گم میشد.حوله را خیس می کردم.آرام همین طور که راه میرفتی کف پاهاش را با حوله خنک میکردی.دلت شور میزد.بزرگتر که شد می نشست روی تخت.این ور آن ورش را نگاه می کرد.می زد زیر گریه.بعد تر می گفت "حالم بده".بعد تر دیگر نبودی.می رفتم بالای سرش.آب می بردم و شربت تب بر.می گفتم"بخور مامان جون خوب میشی...".

دلم شور میزد.تا صبح بالا ی سرش راه میرفتم.بعد تر برام آب می آورد و قرص آرام بخش.می گفت"بخواب مامان بخواب!"

"انگار گفته بودی لیلی"

پ.ن:هیچ وقت این قدر از یک کتاب ننوشته بودم.این کتاب را دوست دارم.فقط پنجاه صفحه مانده تا تمامش کنم.در روز بیشتر از سه بار سراغش نمیروم.هر بار که می خوانمش سر گیجه میگیرم.حالت تهوع.به قول مستانه ی داستان"کوبیده میشوم".این است که قول داده ام دیگر نخوانمش!آخر این هم قول بود من دادم؟

از هتل که آمدیم بیرون باد می آمد.باد را دوست داشتی و حرم نزدیک بود.چادر من هی می ماند زیر پام.می خندیدی.آن را پشت سرم جمع می کردی.به حیاط حرم که رسیدیم هر کدام رفتیم یک طرف.من دست کشیدم به یک لنگه در و تو به آن یکی.یشانی هایمان را چسباندیم به در چوبی.بوسیدیمش.چقدر بوی چوب را دوست دارم.

تو دستهات را حلقه کردی دور من.رفتیم وسط جمعیت...

زنها چادرشان را بسته بودند به کمرشان-شاید برای آنکه زیر پا نماند.چادر من روی سرم لیز می خورد.اما تو بودی تا مواظب من و چادرم باشی.دستهام که رسید به ضریح نمی دانم چرا اشک از چشمهام ریخت.سرم گیج می رفت.دلم می خواست ارام با این سرگیجه خلوت کنم.با تو و این سرگیجه.

"انگار گفته بودی لیلی" اثر سپیده شاملو

پ.ن:این رمان با این جمله شروع میشه:

بمبها از آسمان ریختند روی خانه همسایه.تو از ایوان پرت شدی و مردی.

آخ گجه لر یاتماموشم 

من سنه لای لای دمیشم...

(شب ها نمیخوابم/من برای تو لا لا یی می خوانم...)

استاد شهریار

پ.ن:صدای استاد موقع خوندن این بیت می لرزه.

 

 

 

 

 

امسا ل هم نتونستم مراسم اسکار رو ببینم.صبح زود از دوستانم پرسیدم که:"کی؟چی؟"

اولین بار بود که بعد از شنیدن اسم ها پوف نکشیدم!غیر از "جوکر" هیچ کس نباید نباید نباید انتخاب می شد.جوکر اون روز صبح رو صورت من هم لبخند گذاشت...

پ.ن:خود "هس لجر" حرف نداره.حرف نداشت.ولی من از انتخاب شدن "جوکر" خوشحالم.